رهیار پنجم

🍀بازی برای کودک یعنی زندگی،
بازی در فرایند رشد؛ نقش کامل کننده قوای ذهنی حرکتی را ایفا می کند.
بازی یعنی فعالیت های ذهنی و یا جسمی کودک که بصورت هدفدار انجام شده و موجب لذت و اقناع نیازهای اصلی او می شود.
بازی در فرایند رشد تاثیرات مثبت می گذارد:
۱- بازی موجب انعکاس تمایلات درونی کودک می شود. کودک زبان گفتن ندارد و عاجز از بیان احساسات خود است. بازی به کودک کمک می کند که همه دنیای احساسی خود را به بزرگتر ها نشان دهد.

۲- بازی موجب هماهنگی بین ذهن و حرکت شده و کودک، تعادل را تمرین می کند .

۳- بازی به کودک اجازه می دهد که موقعیت های نو را تجربه کند و پدیده ها را از جهات مختلف ببیند. با تصاویر جدید و ارتباط دادن آنان به یکدیگر قوه خلاقیت به فعلیت می رسد و بازی بعنوان ابزار اصلی خلاقیت در می آید.

۴- در بازی، کودک به قدرت انتخاب می رسد و با خلق یک تصمیم از میان راه های مختلف، یک راه را برای فایق آمدن بر مشکل انتخاب می کند.

۵- بازی موجب تخلیه هیجانات کودک شده و او را به سطح آرامش و لذت می رساند.

۶- در فرایند بازی کودک یاد می گیرد که چگونه می شود با چالش های آینده زندگی کنار آمد و با قدرت فکر و تصمیم گیری به حل آنان پرداخت و تسلیم سختی شرایط جدید نشد.

🔅مثال :
بازی، مقابله خوبی برای کودک در مواجهه با محرومیت ایجاد می کند. وقتی کودکی را از ریختن چای از سماور باز می داریم و او اصرار می کند و ما بعلت خطرات احتمالی منع می کنیم؛ در کودک نوعی محرومیت بوجود می آید و برای مقابله مثبت با این محرومیت، دست به بازی تخیلی ریختن چای از سماور و فنجان های اسباب بازی می زند و به آرامش می رسد.
در بزرگسال ها همین بازی و با همین مقابله انجام می شود یعنی وقتی فرد در آرزوی رسیدن به پولدار شدن ناکام می شود، برای مقابله با این محرومیت دست به بازی خطرناک " ببینید من چقدر پولدارم" می زند. او در عین بدهکاری های مالی؛ اقدام به خرید مبلمان گرانقیمت برای خانه و یا ماشین های مدرن و خارجی می کند تا به دیگران نشان دهد که او هم پولدار است و برای خود کلی تعهدات مالی بیهوده بوجود می آورد تا برنده این بازی، تنها خودش باشد.